Er was een tijd waarin ik dacht dat het een goede eigenschap was: alles leuk vinden.Of in elk geval doen alsof. Eem leuk gesprek. een leuk idee of plan of ooh wat een leuke uitnodiging. Wat resulteerde in een hoofd wat helemaal vol zat, een agenda die bom vol stond en mijn onderbuik gevoel steeds vaker nee, stop! zei 

Ken je dat gevoel dat je op een dag wakker wordt en denkt: “Wie heeft mij in hemelsnaam toestemming gegeven om een volwassene te zijn?” Misschien herken je het wel helemaal niet maar ik heb hier toch echt wel eens last van, je blijft je op een of andere manier jong voelen. Ondanks dat er kindjes rondlopen en je gewoon een baan en huis hebt. 

Er is een tijd dat ik dacht: zelfzorg dat is iets was voor later.

Maar wat deden we allemaal in de laatste weken van 2025, hoe sloten we het jaar af? 

Na een uurtje in de auto kwamen we aan in Gennep. Daar namen we plaatst in de keuken terwijl ze Guus ophaalde bij de andere honden. Hij was enorm rillerig en aanhankelijk naar de fokkers toe en vond het dus ook spannend wat er allemaal gebeurde. We namen het contact door aan de keukentafel, deze werd getekend. We kregen wat uitleg over de wormenkuur, het paspoort en je chip en de betaling werd rondgemaakt. Na een 20 minuten was eigenlijk alles wel gebeurd, met een super leuke mand met spulletjes (allemaal voor de pup of in thema teckels) gingen we op naar de auto. Er werd nog een keer geknuffeld en gevraagd of we ze op de hoogte wilde houden en toen gingen we weer op huis aan met onze nieuwe vriend. Guus was erg trillerig van de spanning en lag de hele weg terug op mijn schoot. 

Sommige situaties zijn zo absurd dat je er achteraf alleen maar om kunt lachen. Maar op het moment zelf sta je vooral met opgetrokken wenkbrauwen te kijken met en hoofd van 'Is dit echt, waar is de camera?'. Zo ook toen we met onze dochter Fien bij de huisarts zat wegens een simpel probleem: