Leuk toch?
Er was een tijd waarin ik dacht dat het een goede eigenschap was: alles leuk vinden.
Of in elk geval doen alsof. Eem leuk gesprek. een leuk idee of plan of ooh wat een leuke uitnodiging. Wat resulteerde in een hoofd wat helemaal vol zat, een agenda die bom vol stond en mijn onderbuik gevoel steeds vaker nee, stop! zei
Leuk of de makkelijke weg?
Ik weet niet meer precies wanneer het me voor het eerst opviel. Waarschijnlijk toen iemand vroeg of ik mee wilde naar iets waar ik eigenlijk helemaal geen zin in had. Het was zo’n moment waarop mijn agenda al vol voelde, mijn hoofd moe was en mijn lichaam vooral verlangde naar stilte en rust. Toch hoorde ik mezelf wéér zeggen: “Ja, leuk!”. En het ergste het kwam er automatisch uit, zonder nadenken, zonder check-in bij mezelf rolde het over mijn lippen.
Pas later, toen ik op de bank zat en voelde hoe leeg ik was, dacht ik: waarom doe ik dit eigenlijk elke keer weer? Waarom moet alles altijd leuk en zeg ik ja terwijl alles in me nee roept?
Er was een tijd waarin ik dacht dat het een mooie eigenschap was enthousiast zijn, positief, makkelijk. Iemand die overal het goede van lijkt in te zien. Iemand die niet te moeilijk doet en overal een drama van maakt of beren op de weg ziet. En ergens voelde het ook wel veilig om zo te zijn. Als je alles leuk vindt, vinden mensen jou ook waarschijnlijk ook leuk. Dat is de gedachte die ik erbij had! Maar langzaam begon het toch te schuren.
Wat vind IK nu eigen echt leuk!
Want als alles leuk is, wat vind je dan eigenlijk écht leuk? Als je overal “ja” op zegt, wanneer zeg je dan “dit past niet bij mij of dit past momenteel niet in mijn agenda”? Ik merkte dat mijn dagen gevuld waren met dingen die prima waren, gezellig zelfs maar die me niet altijd de energie gaven waar ik behoefte aan had. Ik was voortdurend bezig met meebewegen en aanpassen. Ga je mee carnavallen? Ja joh! Ga je mee naar een event? Ja joh, leuk! Ga je mee uit eten in Utrecht, Ja joh! Kom je in de ouderraad van school? Leuk! Ga je mee naar een cursus? Oke, is goed! En zo was ik soms het hele weekend op pad, veel ook nog eens zonder mijn gezin en kon ik op zondag de bank niet afkomen van moeheid en gebrek aan puf en ging maandagochtend de wekker weer veel te vroeg!
De ommezwaai
Daarom heb ik besloten: om meer te gaan voelen, wat vind ik nu echt leuk? Waar krijg ik echt energie van!
Iemand vertelde pas enthousiast over een plan. Ik voelde de oude reflex direct alweer omhoog komen. “Leuk!” het lag al klaar op mijn tong. Maar ik slikte het toch maar in, liet een stilte vallen. En juist in die stilte voelde ik het verschil tussen beleefd enthousiasme en echte zin. “Ik weet niet of dit iets voor mij is,” zei ik uiteindelijk.
En wat bleek? Het was geen groot drama. Niemand was boos. De wereld stortte niet in. Maar voor mij voelde het als een kleine overwinning, een aanpassing!
Sindsdien probeer ik vaker te luisteren naar dat eerste, zachtere gevoel. Niet alles hoeft leuk te zijn. Sommige dingen zijn gewoon niks voor mij! Sommige dingen passen niet bij de fase waarin ik momenteel zit. En dat betekent niet dat ik ondankbaar of negatief ben. Het betekent dat ik kies voor mezelf.
Een lichter gevoel, soms een terugvalletje!
Het bijzondere is dat mijn “ja” sindsdien anders voelt. Hij lijkt lichter, oprechter. Als ik nu zeg dat ik ergens zin in heb, dan voelt dit meer zo. Dan voel ik het in mijn buik en niet alleen in mijn glimlach en reactie.
Stoppen met alles leuk te vinden bleek uiteindelijk geen verlies van positiviteit. Het was de weg naar meer eerlijkheid en misschien is dat wel weer een stukje volwassen worden. Niet dat je overal enthousiast over bent, maar dat je jezelf serieus genoeg neemt om te zeggen: dit wel en dat niet. Zonder drama, zonder lange excuses of een uitleg maar gewoon omdat het aan jou is. En het lukt me echt niet altijd, soms doe je ook eens iets voor een ander, maar het lukt me wel steeds beter. Want elke moeder weet, dat planning de grootste uitdaging is!
Reactie plaatsen
Reacties