Daar zit je dan, 36 jaar en éíndelijk de diagnose...
Zo'n anderhalf jaar geleden bekroop me ineens een gedachte die ik niet meer los kon laten. Waarom voel ik me altijd anders? Waarom sta ik altijd "aan" en leg ik de lat voor mezelf zo ontzettend hoog? Tegelijkertijd merkte ik dat ik me steeds vaker moeilijk kon concentreren en de meest simpele, soms zelfs domme, foutjes maakte. Dingen die me vroeger moeiteloos afgingen, leken ineens veel meer energie te kosten. Waarom lukte het me de laatste jaren allemaal niet meer?
Met al die vragen besloot ik naar de huisarts te gaan. Ik vroeg om een verwijzing naar een organisatie die gespecialiseerd is in ADHD en andere psychische aandoeningen. De reactie van de huisarts voelde allesbehalve bemoedigend. Hij vond het maar een vreemd verhaal en vroeg zich hardop af waarom dit dan niet veel eerder was opgevallen. Hoewel ik me niet echt serieus genomen voelde, kreeg ik gelukkig wel de verwijzing. Wel waarschuwde hij me dat de wachtlijsten lang waren.
Dus wachtte ik...
Een paar maanden werden een half jaar. Een half jaar werd een jaar. En net toen ik dacht dat ik misschien eindelijk aan de beurt zou zijn, kreeg ik een telefoontje. De locatie in 's-Hertogenbosch bleek mij helemaal niet te kunnen helpen. Ze waren alleen vergeten me dat te vertellen. Al die tijd had ik dus gewacht... op niets.
Opnieuw nam ik contact op met de huisarts. Ook deze keer voelde de reactie neerbuigend, alsof mijn hulpvraag overdreven of onzin was. Maar ik gaf niet op. Ik wilde een officiële verwijzing naar een andere locatie. Uiteindelijk kwam ik terecht bij Modium in Leerdam.
En daar ging het ineens wél vooruit, werd ik wel serieus genomen met mijn vraagstukken. Na een paar maanden ontving ik een vragenlijst, gevolgd door een telefonisch gesprek. Niet veel later kreeg ik een uitnodiging voor twee gesprekken met psychologen. Daarna zou er een behandelplan worden opgesteld.
Voor het eerst in lange tijd voelde ik me echt gehoord. Alsof iemand eindelijk serieus naar mijn verhaal luisterde. En dat gevoel alleen al gaf me het vertrouwen dat ik al die tijd had gemist.
De eerste twee gesprekken
Wat volgende waren twee gesprekken, twee verschillende psychologen, een jonge en oudere dame. Met de eerste besprak ik mijn hele leven, van jong tot oud, van trauma's tot mijn familie en vrienden. Gebruikte ik drugs? Wat waren mijn problemen, waar liep ik tegenaan. Hoe was mijn kindertijd? Een intensief gesprek van een uur waarin we de verdieping ingingen. Het tweede gesprek was met een oudere dame die echt de problematiek aan bod bracht. Waar liep ik tegen aan, hoe reageerde ik op bepaalde situaties? Wanneer was het ontstaan.. Opnieuw een intens gesprek van een uur.
Na beide gesprekken volgende een gesprek met beide dames met daarin een advies voor een traject. Ik krijg een achttal gesprekken waarin we gaan kijken hoe ik de onrust in mijn hoofd kan verminderen en weer meer grip op mijn leven krijg. Daarnaast zijn er voldoende indicatoren om een officieel ADHD onderzoek te starten om te kijken of de problematiek daar vandaan komt. Dit gaat door middel van een uitbereide vragenlijst die ik dien te vullen. Deze bestaat uit een deel uit de kindertijd en een deel over mijn volwassen leven. De kindertijd dien ik in te vullen met mijn ouders en met aanvullingen vanuit oude rapporten en verslagen van mijn schoolperiode. Deze lijst zullen we daarna mondeling doorlopen en wanneer hier een model overheen is gelegd wordt bepaald of ik officieel ADHD heb en zo ja welke vorm.
Medicatie
Tijdens het bespreken van mijn traject wordt me ook sterk aangeraden om het gesprek aan te gaan over medicatie. Stel ik krijg de officiële 'stempel' ADHD dan wordt mij geadviseerd om in ieder geval het gesprek aan te gaan over de inzet van medicatie. Beide dames hebben mij horen zeggen dat ik niet ben gekomen voor medicatie en dat ik er wat terughoudend in ben. Zo dit komt binnen, ik proef een beetje dat de dames er vanuit gaan dat de officiele stempel ADHD gehaald gaat worden uit de test en ze me daarom medicatie adviseren. In eerste instantie denk ik direct 'Nee, gaan we niet doen'.
Maar naar mate ik me erin begin te verdiepen en ik er andere mensen over spreek kom ik tot de conclusie dat een gesprek geen kwaad kan. Daarnaast krijg ik te horen dat als ik besluit toch met medicatie te starten dat ik hier 7 extra sessies voor aangeboden krijg. Dit om samen met een art te zoeken naar het juiste medicijn met de juiste werking. Ik heb hierin mijn eigen regie, de een heeft iets aan medicatie enkele op werkdagen de ander juist weer aan consequent gebruik. Samen met een arts wordt je begeleid naar de juiste balans. Ik vind het enorm spannend maar ergens ben ik ook wel heel erg benieuwd wat het met me doet en stoppen kan ik altijd nog.
De vragenlijst
De vragenlijst bestaat uit een deel uit de kindertijd en een deel in mijn volwassentijd. Ik vraag mijn moeder dus om mee te denken in de kindertijd. Hierin merk ik een bepaalde weerstand want als ik iets heb als ADHD dan hadden ze dat toch al lang gemerkt. Ik merk dat ze zich ergens een beetje aangevallen voelt door dit traject maar vraag haar toch om met me mee te denken,
Samen vullen we de lijst in. Zij voor de kindertijd en ik voor mijn volwassen leven. Ik merk dat ik veel meer aankruis dan dat zij doet maar toch kan ik ook in de kindertijd wel enkele vinkjes aanzetten. Toch blijft mijn moeder erbij, ze geloofd er niks van. Uiteindelijk zoek ik nog een aantal rapporten en dossier van mezelf erbij van vroeger en ik zie het... ik zie dat het er al was. De concentratieproblemen, het teveel focussen op andere, slorigheidsfoutjes, iets minder druk zijn in de klas waar oud docenten naar refereren.
En dat komt even binnen want ook ik dacht dat het vroeger allemaal wel mee viel. Maar ik zie het in alle rapporten en onderzoek terug, ik ben me er nooit zo bewust van geweest dat dit al aanwezig was. Maar ook bekruipt me een angst, wat als er nou niet uit komt dat ik ADHD heb, wat dan? Wat mankeer ik dan?
De officiële uitslag
Enkele dagen na de bespreking van de vragenlijst met een van de psychologen waarin elk puntje nog eens wordt doorgenomen en de kruisjes alleen maar toenemen en toenemen heb ik een digitale afspraak. Ik ben zenuwachtig.. en al snel krijg ik het verlossende antwoord. Ik heb ADHD de gecombineerde versie.
Wat is dat?
ADHD gecombineerd (ook wel het gecombineerde type ADHD) betekent dat iemand zowel veel kenmerken van onoplettendheid als van hyperactiviteit en impulsiviteit heeft.
Kort uitgelegd:
- Onoplettendheid: snel afgeleid, moeite met concentreren, dingen vergeten, moeite met plannen en organiseren.
- Hyperactiviteit/impulsiviteit: veel bewegen of onrust voelen, moeilijk stilzitten, snel praten, handelen zonder eerst na te denken.
Bij het gecombineerde type zijn beide soorten kenmerken duidelijk aanwezig en kunnen ze invloed hebben op school, werk of het dagelijks leven. De ernst en de manier waarop ADHD zich uit, verschillen per persoon
BAM, dat komt binnen. Het voelt ergens als een opluchting maar ook emotioneel.. Ik heb mezelf zo vaak gezegd 'doe nou eens normaal, Merel'. Ik heb me altijd al een beetje anders gevoeld en dit was het... dit was wat er in mijn hoofd zat. Mijn hoofd werkt gewoon net iets anders dan bij andere. En ja dit is een uitdaging maar brengt ook kwaliteiten. Wie had dit gedacht, dat ik op mijn 36e nog de diagnose ADHD zou krijgen...
Reactie plaatsen
Reacties